Magic Within

Mijn reis

journey

Ik leefde mijn leven vanuit de zingeving van de maatschappij: wat je wil bereiken in de toekomst en daar naar toe werken door middel van hard werken, presteren en behalen van doelen. Zodat je uiteindelijk gelukkig kan zijn, want je bent dan eindelijk succesvol, iets waard en goed genoeg. Op deze manier sloot ik mezelf af van al het moois wat het leven te bieden had; namelijk mijn ware zelf, mijn levensvreugde.

Het begin van mijn bewustwordingsproces

In het begin van mijn twintiger jaren kwam er een dieptepunt dat het begin was van mijn bewustwordingsproces. Ik zat te studeren op mijn kamer en ik weet nog heel goed hoe dat voelde: spanning in mijn hele lichaam en een hoofd vol gedachten die als een razende tekeer gingen. Opeens begonnen de tranen over mijn wangen te rollen. Ik legde mijn hoofd op mijn bureau en ik huilde onophoudelijk. Ik was helemaal op. Alle levensvreugde en liefde was weg uit mijn leven. Ik was totaal het contact met mezelf kwijt. Ik ging naar mijn levenscoach toe. Ze liet me liggen op een massagetafel en vroeg me: ‘Je vindt het leven niet meer leuk, he?’ Ik antwoordde: ‘Ja, dat klopt.’ Ze vroeg vervolgens: ‘Denk je soms aan de dood?’ Ik: ‘Ja, want als je dood bent hoef ik me geen zorgen meer te maken.’ Ze stelde me daarna de cruciale vraag: ‘Wat wil je echt doen in het leven?’ Ik flapte het antwoord er zo uit: ‘Acteren.’ Haar antwoord: ‘Waarom ga je dat niet doen dan?’ Ik dacht: ‘Ja waarom doe ik het niet gewoon?’ En dat was de eerste keer in mijn leven dat ik naar mijn hart luisterde. Ik vertrok voor drie jaar naar Amerika om een acteeropleiding te volgen en te werken als acteur. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik niet meer in mijn hoofd zat en vanuit mijn hart leefde. Ik voelde me voor de eerste keer in mijn leven echt vrij. Dit duurde echter niet lang. Mijn ego, het geconditioneerde overlevingsmechanisme van presteren en perfectionisme stak weer de kop op. En wat ik zo fijn vond om te doen, werd bezoedeld. Het werd omhuld door een dikke mist van gedachten, angsten en kramp. Ik dacht: ‘Hoe kan dit nou? Ik doe nu toch iets vanuit mijn hart? Waarom is dat lijden weer terug?’

Eenmaal terug in Nederland wilde ik weer met een sneltreinvaart door het leven gaan: al mijn aandacht was gericht op presteren en ‘moeten’. Op dat moment las ik het boek ‘De innerlijke criticus ontmaskerd’, waarin de kritische stem in je hoofd onder de loep wordt genomen. Dit boek nodigde me uit om een gesprek aan te gaan met deze negatieve stem in mij. Wat daaruit kwam verbaasde me enorm. De stem wilde alleen maar dat ik veilig en gelukkig was. Ik liet de stem weten dat ik het zelf allemaal wel kon en dat de stem me alleen maar pijn deed met zijn kritiek. Op dat moment voelde ik dat ik genoeg had van het lijden. Het lijden dat ik zelf mijn hele leven gecreeërd had! Ik ging op onderzoek uit naar wie ik echt was. Vanaf dat moment begon ik me te verdiepen in bewustzijnsvergroting. Door het lezen van boeken van bewustzijnsleraren en het dagelijks mediteren voelde ik dat ik steeds meer bij mijn waarheid kwam. Ik kreeg inzicht in oude gedrags- en denk patronen die obstakels vormden om mezelf te zijn. Ik ben dankbaar dat ik deze obstakels heb kunnen ervaren, omdat de kramp en spanning, veroorzaakt door deze obstakels, fungeren als een signaal. Het geeft aan dat je niet je ware zelf bent en dat je leeft door een conditionering. Het heeft me geholpen de oude patronen te omarmen en los te laten. Bij dezen een overzicht van een aantal obstakels die ik heb kunnen loslaten, zodat ik mijn ware aard kon gaan ontdekken.

Jezelf klein voelen

Het eerste gedragspatroon dat een obstakel voor me vormde was het patroon van terugtrekken als een ander dominant aanwezig is. Ik had een auditie waar ik tegelijkertijd met een andere auditant in de ruimte was. De andere auditant stelde zich heel dominant op. Hierdoor werd mijn overtuiging getriggerd dat ik niet goed genoeg was en ik trok me energetisch terug. Ik voelde me heel klein en dat ik er niet mocht zijn. De pijn, de spanning die ik ervaarde was zo naar en intens dat ik niet anders kon dan het los te laten en mezelf te zijn. Ik kon namelijk niet meer met zulke pijn leven.  Wat een prachtige manier van het universum om je bewust te laten worden van jezelf!

Ik durfde één te zijn met het leven en me eraan over te geven, want ik voelde dat ik het nooit kan verliezen, want ik ben het leven zelf.

Controleren

Vervolgens heb ik het patroon van het leven controleren op een mooie manier kunnen loslaten door een passage in het boek ‘Met de billen bloot’ van Frans Bakker. De passage beschrijft hoe Frans een oudere vrouw op haar sterfbed begeleidt: “Martha je gaat dood. Echt waar! Je kunt er niets aan doen. Het gaat gebeuren snel. Er is maar een ding dat je kunt doen, het accepteren en laten gebeuren. Verzet heeft geen zin. Meewerken met het proces dat kun je doen, moet je doen; komt uit mijn mond. Ik ben verbaasd dat ik dit met zoveel overtuiging zeg. Het komt spontaan, ik denk niet na. We kijken elkaar doordringend aan, dan dwalen haar ogen af van de mijne. Ik zie dat Martha door een proces gaat. Ze wil het nog niet onder ogen zien, dat is duidelijk. Dan fixeren haar ogen zich weer in de mijne. De ogen glimlachen, zo lijkt het. Ze kijkt me aan met grote helderheid, geen verwarring meer. En ze schudt zachtjes haar hoofd. ‘Hoe is het mogelijk’, zeggen de ogen. ‘Ik krijg een doodstijding maar ik snap het! Ook aan mijn leven komt een eind en weet je niemand kan er iets aan doen. Ik ook niet. Niets! NIETS! Eindelijk geen controle meer, het hoeft niet meer. Het is gedaan! Wat een opluchting! Geen geworstel en geploeter. Overgave. Ja, overgave!’ Haar hand beweegt zich naar de mijne. Ze pakt hem vast en knijpt er zachtjes in. Haar ogen nog steeds in de mijne. Haar hoofd zachtjes schuddend in ongeloof. ‘Hoe is het mogelijk. Ik ga dood en ben gelukkig!’, zeggen de ogen. ‘Wat fijn dat je gekomen bent om me dit te vertellen. Ik houd van je Frans.’ ‘Ik houd ook van jou Martha’, zeg ik luid en knijp terug in haar hand. (p.184).

Dit stuk deed me inzien dat controle over het leven willen hebben, eigenlijk verzet is tegen het leven, tegen wat is. Dus ook tegen de dood. Toen zei ik hardop: ‘ Ik ga dood. Ik ga dood!’ En een gevoel van bevrijding en opluchting kwam over me heen. Ik zou dit vroeger nooit hebben durven denken of zeggen. Maar ik zag in dat bij het accepteren van het leven, overgave, ook het accepteren van de dood hoort. Het is het tegenovergestelde van de geboorte en niet het leven. Geboren worden en sterven. Expansie en ineen gaan van vorm. Op dat moment vielen alle angsten in mijn leven weg. Al deze angsten waren terug te leiden naar de angst voor de dood. Ik voelde een sterke, krachtige levensenergie en ik had me nog nooit zo levend gevoeld. Ik durfde één te zijn met het leven en me eraan over te geven, want ik voelde dat ik het nooit kan verliezen, want ik ben het leven zelf.

Mijn zelfbeeld staande houden

Het derde patroon van mezelf definiëren naar de buitenwereld, in andere woorden een zelfbeeld/image van mezelf staande te houden, heb ik ook kunnen laten vallen door twee bijzondere ervaringen. De eerste ervaring was een oefening waar ik tegenover een vriendin ging zitten tijdens een retraite. De opdracht was het observeren van het uiterlijk zonder oordeel en vervolgens het zien en voelen van elkaars essentie. Het was een buitengewone ervaring: ik zag mezelf in haar, ik voelde haar energie dat tegelijk de mijne was. Ik zag dat ze perfect was zoals ze was, geschapen door een god, een universele intelligentie of hoe je het ook mag noemen. Ik voelde onvoorwaardelijke liefde voor haar. We waren één, alles om ons heen was één. Er was een bepaald soort aanwezigheid van een hogere orde dat door ons allemaal stroomt. De tweede ervaring dat mij inzicht heeft gegeven in de eenheid van alles, was een moment dat ik ‘s avonds in bed lag en mijn lichaam bekeek. Ik realiseerde me opeens dat ik mijn lichaam niet was. Het is een zelforganiserend organisme. En toen zei opeens een stem in me: ‘De IK gaat verdwijnen.’ En toen verdween opeens mijn IK! Ik was één met de oceaan van bewustzijn, de bron waar we allemaal uit voort komen en realiseerde dat de IK een illusie is. Er is helemaal geen IK: het beeld dat je van jezelf hebt en het gevoel afgescheiden te zijn van de wereld is niet echt! Ik voelde zo’n waardering voor mijn lichaam en alles om mij heen. Door deze twee ervaringen ben ik me ervan bewust geworden dat ik niemand nodig heb om liefde te ontvangen. Liefde is er altijd, ik ben zelf liefde. Hierdoor zijn de relaties met mijn naasten veranderd. Ik heb niet meer het gevoel dat ik iemand nodig heb, omdat ik alle kracht en veiligheid uit mezelf kan halen. Mijn dierbaren en ik zijn altijd verbonden, maar we zijn op zichzelf staande mooie energieke krachten. Sterren die naast elkaar fonkelen, verbonden, maar niet afhankelijk van elkaars liefde en energie.

Ik heb hier geleerd vanuit mijn hart te werken in plaats vanuit de zingeving van de maatschappij. Vanuit mijn hart ontstond Magic Within.

Mijn werkelijke ik

Naarmate mijn ontdekkingstocht vorderde, werd ik me steeds meer bewust van wie ik in werkelijkheid ben. Dit heeft mij vertrouwen gegeven in mezelf en het leven. Ik voel nu voor het eerst in mijn leven dat ik helemaal goed ben zoals ik ben. Ik hoef niet te bewijzen dat ik iets waard ben door hard te werken en succesvol te zijn. Alles wat ik nodig heb in het leven is in mijzelf aanwezig. Ik ben niet afhankelijk van andere personen of externe omstandigheden voor het voelen van geluk. Als ik mezelf ben, ben ik één met het leven, waardoor de universele intelligentie door me heen kan stromen. En ik hoef daar NIKS voor te doen, want jezelf zijn gaat automatisch. Open, ontspannen, liefdevol, licht, vol levensvreugde, dat is mijn ware zijn.. Ik ben dus altijd al heel, compleet en vrij geweest. Wat een opluchting! Mijn hart is mijn kompas, dat hartsgevoel moet ik volgen.

Delen

Ik ben mijn ervaringen met anderen om me heen gaan delen en ik merkte dat er een universele behoefte is, namelijk gelukkig zijn, oftewel jezelf zijn. Ik voelde dat ik mensen graag in dit proces wil ondersteunen. Wanneer je helemaal jezelf bent, gaat automatisch je aandacht naar liefde en verbinding, oftewel dienstbaarheid Maar hoe kon ik andere ondersteunen? Na veel onderzoek kwam ik bij de coachingopleiding Vernieuwend Coachen terecht. Een golf van opluchting ging door me heen en ik voelde met mijn hele wezen dat dit de juiste stap voor mij zou zijn. Deze mooie roeping zou ik nooit ontdekt hebben als ik de wereld via mijn oude patronen was blijven waarnemen. Ik heb hier geleerd vanuit mijn hart te werken in plaats vanuit de zingeving van de maatschappij. Vanuit mijn hart ontstond Magic Within.

  • Abonneer je op Kathinka’s wekelijkse vlogs

  • lees hier mijn hele verhaal
  • Hoe kan ik je helpen?